Οβελίας, αρνάκι, τσουρέκι και άλλες πασχαλιάτικες λέξεις

Μια και το έφερε η σύμπτωση να γράψω στο πασχαλιάτικο φύλλο, σκέφτηκα, μέρα που είναι, για μια φορά να μην παρακολουθήσω την πολιτική επικαιρότητα, μη μας πιάσει η ψυχή μας χρονιάρα μέρα, αλλά να λεξιλογήσω σχετικά με την ημερολογιακή επικαιρότητα, παναπεί να εξετάσουμε εδώ τις λέξεις του Πάσχα.

 

Και πρώτα-πρώτα το ίδιο το Πάσχα, που είναι λέξη άκλιτη, δάνειο από το αραμαϊκό pasha και αυτό από το εβραϊκό pesah (πέσαχ είναι το σημερινό εβραϊκό Πάσχα), από τον αόριστο ενός ρήματος που σημαίνει «αυτός προσπέρασε». Και το «προσπέρασε» μας πηγαίνει στην Παλαιά Διαθήκη, στην Έξοδο, όπου στη δέκατη πληγή του Φαραώ ο άγγελος Κυρίου θανάτωσε τους πρωτότοκους γιους των Αιγυπτίων· πέρασε γραμμή τα σπίτια και έσπειρε τον όλεθρο, είχε όμως προηγουμένως ειδοποιήσει τους Εβραίους να σφάξουν ένα αρνάκι και να βάψουν την πόρτα του σπιτιού τους για να τα προσπεράσει. Ή, όπως το λέει στην Έξοδο:και παρελεύσεται κύριος πατάξαι τους Αιγυπτίους και όψεται το αίμα επί της φλιάς και επ’ αμφοτέρων των σταθμών, και παρελεύσεται κύριος την θύραν και ουκ αφήσει τον ολεθρεύοντα εισελθείν εις τας οικίας υμών πατάξαι. Άγρια πράγματα τα παλαιοδιαθηκικά, αλλά από εκεί θαρρώ προήλθε το αρνάκι που σουβλίζουμε — βέβαια με νέα σηματοδότηση μετά τη σταύρωση του Χριστού που ήταν ο αμνός ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου.

 

Το Πάσχα το λέμε και Λαμπρή, μια και είναι η μεγαλύτερη γιορτή, και παρόμοια ονομασία υπάρχει στα βουλγάρικα, όπου επισήμως το Πάσχα λέγεται βελικντέν, δηλαδή «μεγάλη μέρα», ενώ στους δυτικούς Σλάβους λέγεται συχνά «μεγάλη νύχτα» (π.χ. Wielkanoc στα πολωνικά και αναλόγως στα σλοβένικα ή στα τσέχικα). Στις περισσότερες άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες η ονομασία προήλθε από το ελληνικό, συνήθως μέσω λατινικών, αν και στα αγγλικά έχουμε Easter, που προέρχεται από μια παγανιστική γιορτή προς τιμήν μιας τευτονικής θεάς της άνοιξης και του φωτός, της ανατολής του ήλιου (άλλωστε east είναι η ανατολή). Κάτι ανάλογο ισχύει και στα γερμανικά (Ostern).

 

Φέτος έχουμε από τα αργότερα Πάσχα που μπορεί να υπάρξει ποτέ. Για να ξέρετε, οι πιθανές ημερομηνίες του Πάσχα πηγαίνουν από 4 Απριλίου έως 8 Μαΐου. Δεν έχω χώρο να αναπτύξω τον τρόπο υπολογισμού, που άλλωστε είναι μάλλον περίπλοκος και γι’ αυτό η Εκκλησία κάθε χρόνο βγάζει το πασχάλιον του σωτηρίου έτους τάδε, το οποίο αναφέρει όλες τις κινητές γιορτές — και από εκεί βγήκε και η φράση «έχασε τα πασχάλια του» που τη λέμε όταν κάποιος έχει περιέλθει σε πλήρη σύγχυση.

Και επειδή το Πάσχα έχει συνδεθεί αξεχώριστα με τα κόκκινα αυγά, η παροιμιακή αυτή φράση συμφύρθηκε με την άλλη που λέει «έχασε τ’ αυγά και τα καλάθια», για όποιον έχει πάθει μεγάλη ζημιά, κι έγινε «έχασε τ’ αυγά και τα πασχάλια», που εκ πρώτης όψεως είναι «λάθος» αλλά απόλυτα εύλογο.

 

Πέρα από τα αυγά, το Πάσχα έχουμε και τον οβελία. Οβελίας αρχικά ήταν οτιδήποτε ψήνεται στη σούβλα (ο Αθήναιος στουςΔειπνοσοφιστές κάνει λόγο για οβελίαν άρτον, ψωμί στη σούβλα), αλλά έχει επικρατήσει πια να τη λέμε για το αρνάκι. Η λέξηοβελός για τη σούβλα είναι αρχαία, ήδη ομηρική: οι ήρωες του Ομήρου κατ’ επανάληψη παρουσιάζονται να κόβουν κρέατα και να τα περνούν σε οβελούς. Και επειδή κάποτε θα χρησιμοποιήθηκαν μικροί οβελοί από μέταλλο ως μονάδες συναλλαγής, υπήρχε στην Αθήνα το νόμισμα οβολός που ήταν το ένα έκτο της δραχμής. Και με τον εξαίσιο συντηρητισμό της γλώσσας, δυόμισι χιλιάδες χρόνια μετά, κι ας έχει στο μεταξύ καταργηθεί η δραχμή, ακόμα μας ζητούν να συνεισφέρουμε τον οβολό μας (όταν δεν μας τον παίρνουν δηλαδή, με το έτσι θέλω και με φοροεπιδρομές, και όχι μόνο τον οβολό αλλά και το πεντοχίλιαρο).

 

Η σούβλα ωστόσο είναι δάνειο λατινικό (από το subula), λέξη που εμφανίζεται ήδη από τον 3ο αιώνα μ.Χ. στη γραμματεία σε διάφορες περιγραφές βασανιστηρίων, και που επικρατεί εκτοπίζοντας τον οβελό. Υποκοριστικό της το σουβλάκι, που ήταν στην αρχή το καλαμάκι στο οποίο περνούσαν το κρέας (και δεν θα μπω στη διαμάχη Βορρά-Νότου για το αν είναι «λάθος» να λέμε σουβλάκι το φαγητό με τυλιχτή πίτα και γύρο).

 

Για το αρνάκι που σουβλίζουμε, τα είπαμε· ετυμολογικά η λέξη είναι αρχαία (αρνίον, ήδη της κλασικής εποχής, υποκοριστικό τουαρήν, αρνός = πρόβατο, λέξη που είχε και δίγαμμα μπροστά και που παράγωγά της βρίσκουμε και σε επιγραφές της γραμμικής Β΄), όπως τόσες άλλες λέξεις της δημοτικής που η καθαρεύουσα τις περιφρονεί.

 

Και θα κλείσουμε την περιδιάβαση με τη λαμπροκουλούρα ή το τσουρέκι, που ως λέξη είναι τουρκικό δάνειο (ηφrek, λέξη που αρχικά σήμαινε το στρογγυλό ψωμί αλλά και άλλα στρογγυλά αντικείμενα). Παρόμοιες λέξεις (και γλυκίσματα) υπάρχουν σε όλη την ανατολική Μεσόγειο, μέχρι τα αρμένικα, όπου το λαμπρόψωμο λέγεται cheoreg και βάζουν μέσα και νόμισμα.

 

Λέξη πασχαλινή είναι βέβαια και η ανάσταση. Και καθώς η φετινή μεγαλοβδομάδα προμηνύεται να κρατήσει μήνες και χρόνια, η ευχή για Καλή Ανάσταση πρέπει να συνοδευτεί από την παραίνεση να κάνουμε όλοι μας κάτι γι’ αυτό.

πηγή 

Published in: on April 30, 2016 at 10:27 am  Leave a Comment  
Tags: ,

Μέρα Λαμπρής, μέρα γιορτής και μέρα της Αγάπης

 alt
ΛΑΖΑΡΟΥΔΙΑ – εκδόσεις «Μ»

«Εστησ’ ο Ερωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη

κι η φύσις ηύρε την καλή και τη γλυκειά της ώρα…»

Ερωτα, φύση, φως, ζωή, τραγουδάει ο Σολωμόςστους «Ελεύθερους Πολιορκημένους», μέσα στο σκοτάδι της σκλαβιάς, την ελπίδα της ελευθερίας και της ανάστασης. Αυτά που συνθέτουν τημεγαλύτερη γιορτή των Ελλήνων: Το Πάσχα, τη Λαμπρή, το θρίαμβο του φωτός, το θαύμα της γονιμότητας, το θάμπος των χρωμάτων, όπου όλα λαμπροφορούνε.

«Κάθε Λαμπρή και Πασχαλιά που ο θάνατος πεθαίνει…»

Γιορτή θριαμβική της ζωής πάνω απ’ όλα, της ορθοδοξίας κυρίως, και σχεδόν καθαρά ελληνική, που, ίσως χάρη σ’ αυτές τις ιδιαιτερότητες, διατηρεί ως σήμερα ένα χαρακτήρα πιο γνήσιο από τις εορτές των Χριστουγέννων, που έχουν μεταλλαχτεί σε σύμπτωμα καταναλωτικής σχιζοφρένειας.

 
Μια γιορτή που κρατάει δεκαπέντε ημέρες
 

Το Πάσχα είναι μια πρόκληση στο θάνατο. Καθώς ο χειμώνας τελειώνει, μαζί με τη Μεγάλη Σαρακοστή, η φύση ξαναγεννιέται, ο Λάζαροςανασταίνεται. Ανάμεσα στις κίτρινες μαργαρίτες, στις κόκκινες παπαρούνες του πάθους, στις μαβιές πασχαλιές, μέσα στις ευωδιές των σπαρτών και των σπάρτων, ο Χριστός ξαναφέρνει στη ζωή τον αγαπημένο του φίλο. Αυτή είναι η πρώτη Ανάσταση, η ανθρώπινη, προάγγελος της μεγάλης, της θεϊκής.

Πασχαλινά αυγά. Εικον. ΛΕΜΟΝΙΑ ΑΜΑΡΑΝΤΙΔΟΥ (ΖΩΗΣ ΒΑΛΑΣΗ «ΤΟ ΤΕΣΣΕΡΟΦΥΛΛΙ»)

Σαν ηχώ από τα ομηρικά τραγούδια, όπου ο νεκρός Αχιλλέας θρηνεί για το φως και τη ζωή που στερήθηκε, τα κάλαντα του Λαζάρου μεταφέρουν τις ίδιες θλιβερές εικόνες του Κάτω Κόσμου και το προαιώνιο και τρομερό ερώτημα.

— Πες μας, Λάζαρε, τι είδες

κει στον Αδη που επήγες;

— Είδα φόβους, είδα τρόμους

είδα βάσανα και πόνους.

Πανηγύρι νεκρολατρευτικό, τοΣάββατο του Λαζάρου, περιλαμβάνει κάλαντα και παινέματα. Το πρωί του Σαββάτου, παιδιά τραγουδάνε το Λάζαρο, από σπίτι σε σπίτι, κρατώντας ένα ομοίωμα του Λαζάρου, δηλαδή ψωμάκι σπαργανωμένο – Λαζαρούδι – ή κούκλα, ή ακόμα και συνοδεύοντας ένα αγόρι ανθοσκέπαστο που, μόλις μπει σε ένα σπίτι πέφτει κάτω σαν πεθαμένο και σηκώνεται μόνο όταν του πούνε «Λάζαρε, δεύρο έξω!» ή άλλες ανάλογες προτροπές.

Ξύπνα, Λάζαρε, να κινήσουμε

να κινήσουμε να πααίνουμε

να πααίνουμε στα εννιά χωριά

στα εννιά χωριά στα δέκα βιλαέτια

(Τρίκαλα)

Τα παιδιά που τραγουδάνε τα κάλαντα του Λαζάρου κρατάνε πάντα και ένα καλαθάκι στολισμένο με λουλούδια, γιατί σκοπός τους είναι να μαζέψουν αυγά.

Δώστε μας αυγά,

αυγά να σας τα πούμε

Η Κυριακή των Βαΐων είναι μια χαρμόσυνη ημέρα λίγο πριν από το πένθος της Μεγάλης Εβδομάδας.

Βάγια βάγια των Βαγιώ

τρώνε ψάρι και κολιό

και την άλλη Κυριακή

τρώνε το ψητό τ’ αρνί.

Στις εκκλησιές μοιράζουνε βάγια – δάφνη, ελιά, μυρτιά σε φύλλα φοινικιάς πλεγμένα σαν καλαθάκια, σ’ ανάμνηση της εισόδου του Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Ενώ ο Χριστός έμπαινε στην πόλη καβάλα σ’ ένα γαϊδουράκι, ο λαός (που μετά από λίγο θα τον σταύρωνε), τον υποδεχόταν με κλαδιά και θριαμβευτικές ιαχές. Η λέξη «βάγια» προέρχεται από την κοπτική «βάι» που σήμαινε κλαδί. Είναι χαρακτηριστικό ότι συχνά η φοινικιά θεωρείται μη ελληνικό στοιχείο, ενώ είναι γνωστό ότι ο φοίνικας ήταν ιερό δέντρο για όλο τον αιγαιο-ελληνικό κόσμο. Στη ρίζα μιας φοινικιάς, στη Δήλο, γέννησε η Λητώ τα δυο παιδιά της, τον Απόλλωνα και την Αρτεμη.

Το τσούγκρισμα των αυγών (Φωτ. UNICEF)
(Πάντως, στα πλαίσια του εξευρωπαϊσμού της Ελλάδας, τον 20ό αιώνα, ο βασιλιάς Γεώργιος ο Β’ έβαλε να κόψουν τους φοίνικες στην Αθήνα!..).
 

Η Μεγάλη Δευτέρα σημαίνει την αρχή της Εβδομάδας των Παθών, του πένθους αλλά και της προετοιμασίας για την Ανάσταση. Ο λαός έχει συνθέσει ένα συνοπτικό ημερολόγιο:

Μεγάλη Δευτέρα, ο Χριστός με τη μαχαίρα

Μεγάλη Τρίτη, ο Χριστός εκρίθη

Μεγάλη Τετάρτη, ο Χριστός εχάθη

Μεγάλη Πέμπτη, ο Χριστός ευρέθη

Μεγάλη Παρασκευή, ο Χριστός στο καρφί

Μεγάλο Σαββάτο, ο Χριστός στον τάφο

Κυριακή, Χριστός Ανέστη.

 
 
Συμβολισμοί και συνήθειες
 

Ενα από τα πιο τυπικά γνωρίσματα της Πασχαλιάς είναι αναμφισβήτητα το αυγό. Τη Μεγάλη Πέμπτη οι νοικοκυρές βάφουν τα κόκκινα αυγά και συχνά βάφουν κι ένα ρουχαλάκι ή μια κορδέλα που τα κρατάνε για φυλαχτό. Βαμμένα αυγά παίρνουν μαζί τους όταν πηγαίνουν στην Ανάσταση για να τα τσουγκρίσουν μόλις ακουστεί το «Χριστός Ανέστη». Το τσούγκρισμα των αυγών είναι απαραίτητο στοιχείο της γιορτής, παιχνίδι αλλά και μαγικό: εμμέσως δείχνει τον πιο δυνατό!

Αλλά γιατί βάφουμε κόκκινα τ’ αυγά;

Σύμφωνα με ένα θρύλο, όταν αναστήθηκε ο Χριστός, το νέο διαδόθηκε παντού κι όλοι θαύμαζαν. Μια γυναίκα, όμως, το άκουσε και δεν το πίστεψε. «Θα το πιστέψω, μόνο αν τούτα τ’ αυγά που έχω στο καλάθι μου γίνουν κόκκινα!» είπε και ξαφνικά τα αυγά της από άσπρα έγιναν κόκκινα…

Στην Κέρκυρα διηγούνται κάτι άλλο.

Οταν αναστήθηκε ο Χριστός, πρώτα πρώτα το άκουσαν κάτι αυγά. Αμέσως άρχισαν την τρεχάλα να το διαδώσουν παντού. και από το πολύ το τρέξιμο έγιναν κατακόκκινα!

Το αυγό είναι στη λαϊκή και μυθολογική φαντασία το σύμβολο της ζωής.

Θ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (13 χρόνων)

Στη νύχτα του κόσμου ένα αυγό άνοιξε στα δύο και από μέσα του βγήκε ο κόσμος, διηγούνται οι Πέρσες. Στοέπος των Φινλανδών«Καλεβάλα», το αυγό που περιείχε τον κόσμο, έπεσε από τον ουρανό στην αγκαλιά της μάνας των νερών.Αλλού, το κοσμικό αυγό γονιμοποιείται από τον ήλιο, και στην αρχαία Αίγυπτο, το αυγό, ως Λόγος Δημιουργός, ταξιδεύει στην προαιώνια θάλασσα. Στην Κίνα συνηθίζονταν οι προσφορές αυγών την Ανοιξη για γονιμότητα και αναγέννηση. στην πανάρχαια Ουρ της Μεσοποταμίας, προσφέρανε αυγά στους νεκρούς.

Στην ελληνική αρχαιότητα αποθέτανε αυγά στα χέρια ειδωλίων τουΔιονύσου ως σύμβολα αναγέννησης, ενώ αντίθετα στους Εβραίους, τα αυγά ήταν τροφή πένθους – τροφή που δεν είχε ολοκληρωθεί ως ζωή.

Στην ελληνική μυθολογία η Λήδα, από την ένωσή της με τον Δία, γέννησε ένα αυγό από όπου αναδύθηκαν οι Διόσκουροι. Στα λαϊκά παραμύθια, μέσα σε ένα αυγό, καλά φυλαγμένο, κρύβεται η ζωή ενός γίγαντα ή ήρωα κλπ.

Ενα άλλο τυπικό χαρακτηριστικό της Πασχαλιάς είναι η δημιουργία θορύβου. Μόλις ανακοινωθεί η Ανάσταση γίνεται «Ανάστα ο θεός». Αν και οι υπερβολές στις κροτίδες, στα βαρελότα και στα πυροτεχνήματα κάνουν σήμερα το έθιμο ενοχλητικό και συχνά επικίνδυνο, όμως η καταγωγή του είναι παμπάλαια και η σημασία του μαγική και ξορκιστική. Ο θόρυβος αναπαριστά την ταραχή που επικράτησε στον Αδη όταν κατέβηκε εκεί ο Χριστός. Συνάμα, έχει σκοπό να τρομάξει τους δαίμονες του Κάτω Κόσμου και να τους κάνει να σκορπίσουν. Ομοια και οι αρχαίοι Ελληνες χτυπούσαν χάλκινα σκεύη, κουζινικά και πράγματα για να κάνουν φασαρία που θα μπορούσε να τρομάξει και να απομακρύνει τα δαιμόνια, τον κακό καιρό, τις αρρώστιες. Στην Κέρκυρα μάλιστα συνηθίζουν να ρίχνουν από τα παράθυρα στο δρόμο κανάτια, παίρνοντας ίσως κατά γράμμα το τροπάριο της Μεγάλης Παρασκευής («ίνα συντρίψω αυτούς ως σκεύη κεραμέως»).

Λάζαρος. Από το MUSEE DE L’ HOMME, Παρίσι

Η αλήθεια είναι ότι μετά τα μοιρολόγια και τις ψαλμωδίες, τους χαμηλόφωνους θρήνους στη σιγαλιά της ανοιξιάτικης νύχτας, ο θόρυβος αποτελεί μια λυτρωτική εκτόνωση. Για το λαό μας που υπέφερε τετρακόσια χρόνια δουλεία, οι θριαμβευτικές εκπυρσοκροτήσεις ήταν όχι μόνο ξέσπασμα, αλλά και προάγγελος του ξεσηκωμού για την ελευθερία.Και στο δυτικό κόσμο, η σιωπή συμβαδίζει με την ανάγκη για φασαρία. Από τη Μεγάλη Πέμπτη σιγούν οι καμπάνες – «χηρεύουν». Πηγαίνουν, λένε, στη Ρώμη και στο γυρισμό φέρνουν μαζί τους τ’ αυγά του Πάσχα!

Κορυφαία στιγμή των Παθών, η περιφορά του Επιταφίου, συμφιλιώνει τους θνητούς με το θάνατο. Ανθοστολισμένος από τα κορίτσια, μοιρολογημένος από τις γυναίκες, εξαγνίζει τον τόπο απ’ όπου περνά. Μπροστά του, οι άνθρωποι με τα πένθιμα κεριά στο χέρι, οι τραγικές μανάδες με τόσους λεβέντες χαμένους στον πόλεμο, αναθυμούνται τους πεθαμένους τους που έχουν γίνει ανάμνηση και λουλούδια.

Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον

πού έδυ σου το κάλλος;

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, πολλές γυναίκες κρατούσαν μαζί με το κερί κι ένα κεσεδάκι όπου είχαν φροντίσει να φυτέψουν σπόρους που βλασταίνουν και μαραίνονται το ίδιο γρήγορα: μακρινός απόηχος των «Κήπων του Αδωνη» στις τελετές της ύστερης αρχαιότητας προς τιμήν της ταφής και της ανάστασης του νεαρού Αδωνη.

Τέλος, το σκοτάδι πριν από το φως, και το «Δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός» ως προετοιμασία της Ανάστασης. Η λατρεία του φωτός που χαρακτηρίζει την ελληνική Πασχαλιά, κι εκφράζεται με τα «αγιοταφίτικα» κεριά, τις λαμπάδες, τα φαναράκια, τη μεταφορά του στο σπίτι, το κάψιμο του Ιούδα (πανάρχαια καθαρτήρια τελετουργία για την εξουδετέρωση του δαίμονα του κακού), είναι η πεμπτουσία της Λαμπρής ως άρνησης του θανάτου και κατάφασης της ζωής.


Η δοξολογία της φύσης
 

Στη λαϊκή φαντασία, η φύση ολόκληρη συμπάσχει στο μαρτύριο του Χριστού.

Αν για τους αρχαίους, οι κόκκινες ανεμώνες γεννήθηκαν από το αίμα του πληγωμένου Αδωνη, για τους Νεοέλληνες, οι παπαρούνες βάφτηκαν κόκκινες από το αίμα του Εσταυρωμένου όταν τον λόγχισαν οι στρατιώτες.

Κι ένα ταπεινό ζουζούνι έγινε η παρηγοριά της Παναγιάς.

Οταν σταυρώσανε τον Χριστό και τον λογχίσανε και σιγουρεύτηκαν ότι είχε πεθάνει, οι Ρωμαίοι έδωσαν στην Παναγία την άδεια να τον κατεβάσει από το σταυρό. Η Παναγία με τους κρυφούς μαθητές του Χριστού πήγαν να αποκαθηλώσουν το σώμα του για να το πάνε στο μνήμα. Το σκοτάδι όμως ήταν τόσο μαύρο που δεν έβλεπαν… Τότε, ένα μικρό ζουζούνι πήρε στην ουρά του ένα καρβουνάκι και τους έφεγγε! Κι επειδή καιγόταν το καημένο, πήγαινε κάθε τόσο και βουτούσε την ουρά του στο νερό.

Η Παναγιά συγκινήθηκε με το ζουζουνάκι και του ευχήθηκε να έχει πάντα στην ουρά του ένα φως που να λάμπει μέσα στη νύχτα χωρίς όμως να το καίει. Αυτή είναι η πυγολαμπίδα.

Ωστόσο, η φύση όχι μόνο συμπάσχει, αλλά και συμμετέχει στη χαρά. Χοροί της Λαμπρής στο ύπαιθρο, κούνιες, με τα αγόρια να κουνάνε τις κοπέλες μεταδίδοντας ολόγυρα την έξαψη και τη λάμψη του έρωτα, που γονιμοποιεί και ανασταίνει τη φύση, τσιμπούσια με ψητά αρνιά, παιχνίδια μετά την «Αγάπη», η γιορτή του Αϊ – Γιώργη του δρακοχαλαστή τη Δευτέρα της Διακαινησίμου, η γιορτή των Ανέμων την Πέμπτη, η Παρασκευή με τη γιορτή της Ζωοδόχου Πηγής, του νερού της ζωής που εξαγνίζει κάθε κακό, καλούν τους ανθρώπους να ανοίξουν «αγκαλιές ειρηνοφόρες», να φιληθούν «γλυκά χείλη με χείλη»,γιατί

«Γλυκειά η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα».

ΠΗΓΗ:  http://spoudasterion.pblogs.gr/2010/04/602199.html


Published in: on April 14, 2015 at 7:24 am  Leave a Comment  
Tags: , , ,

Eικονογραφικός κατάλογος των καρφιών της Σταύρωσης

283 – Εικονογραφικός κατάλογος των καρφιών της Σταύρωσης (δ’ μέρος)

Εικονογραφικός κατάλογος των καρφιών της Σταύρωσης (δ' μέρος) http://leipsanothiki.blogspot.be/
Λεπτομέρεια εικόνας με θέμα τη Σταύρωση του Κρήτα αγιογράφου Γεώργιου Μαργκαζίνη (17ος αιώνας).
Ελληνικό Ινστιτούτο Βενετίας (από εδώ).
Συνεχίζουμε με το τέταρτο μέρος του εικονογραφικού καταλόγου των καρφιών της Σταύρωσης. Σε αυτό το μέρος θα καταγραφούν τα καρφιά της Σταύρωσης που έχει εντοπίσει η λειψανοθήκη, αλλά δεν υπάρχουν σε κανένα κατάλογο περί Ήλων της Σταύρωσης.

Η λειψανοθήκη έχει εντοπίσει μέχρι στιγμής καρφί της Σταύρωσης στη Ρωσία σε δύο μέρη, στη Γεωργία, στην Ιταλία, στη Θάσο, στην Κρήτη (δεν διαπραγματεύεται ακόμα εδώ), αλλά και στην Κύπρο.

Διαβάστε περισσότερα:

1. Μόσχα (Ρωσία)
Στον ναό του Σωτήρος Χριστού στη Μόσχα αποθησαυρίζεται ένα καρφί της Σταύρωσης που προέρχεται απο τη Γεωργία (με μυθική καταγωγή τον Μ. Κωνσταντίνο).
Εικονογραφικός κατάλογος των καρφιών της Σταύρωσης (δ' μέρος) http://leipsanothiki.blogspot.be/
Καρφί της Σταύρωσης στον ναό του Σωτήρος Χριστού στη Μόσχα.
Εικονογραφικός κατάλογος των καρφιών της Σταύρωσης (δ' μέρος) http://leipsanothiki.blogspot.be/
Καρφί της Σταύρωσης στον ναό του Σωτήρος Χριστού στη Μόσχα.
Περισσότερες πληροφορίες:
2. Στην Ιερά Μονή Вознесенская Давидова пустынь, 85 χιλ έξω από τη Μόσχα

Σύμφωνα με τον ιστότοπο της Ιεράς Μονής, στην κατοχή τους βρίσκεται αντίγραφο καρφιού της Σταύρωσης που έχει ένα μικροσκοπικό τεμάχιο αυθεντικού Τιμίου Ήλου (άγνωστης προέλευσης).

Εικονογραφικός κατάλογος των καρφιών της Σταύρωσης (δ' μέρος) http://leipsanothiki.blogspot.be/
Αντίγραφο καρφιού της Σταύρωσης
με ενσωματωμένο μικροσκοπικό τεμάχιο
αυθεντικού Τιμίου Ήλου.
Ι. Μ. Вознесенская Давидова пустынь.
Εικονογραφικός κατάλογος των καρφιών της Σταύρωσης (δ' μέρος) http://leipsanothiki.blogspot.be/
Αντίγραφο καρφιού της Σταύρωσης
με ενσωματωμένο μικροσκοπικό
τεμάχιο αυθεντικού Τιμίου Ήλου.
Ι. Μ. Вознесенская Давидова пустынь.
Εικονογραφικός κατάλογος των καρφιών της Σταύρωσης (δ' μέρος) http://leipsanothiki.blogspot.be/
Αντίγραφο καρφιού της Σταύρωσης
με ενσωματωμένο μικροσκοπικό τεμάχιο
αυθεντικού Τιμίου Ήλου.
Ι. Μ. Вознесенская Давидова пустынь.
Εικονογραφικός κατάλογος των καρφιών της Σταύρωσης (δ' μέρος) http://leipsanothiki.blogspot.be/
Αντίγραφο καρφιού της Σταύρωσης με ενσωματωμένο μικροσκοπικό τεμάχιο
αυθεντικού Τιμίου Ήλου. Ι. Μ. Вознесенская Давидова пустынь.
Εικονογραφικός κατάλογος των καρφιών της Σταύρωσης (δ' μέρος) http://leipsanothiki.blogspot.be/
Αντίγραφο καρφιού της Σταύρωσης
με ενσωματωμένο μικροσκοπικό τεμάχιο
αυθεντικού Τιμίου Ήλου.
Ι. Μ. Вознесенская Давидова пустынь.
 3. Τυφλίδα (Γεωργία)
Καρφί της Σταύρωσης φυλάσσεται στο Πατριαρχείο Γεωργίας (με μυθική καταγωγή τον Μ. Κωνσταντίνο).
Εικονογραφικός κατάλογος των καρφιών της Σταύρωσης (δ' μέρος) http://leipsanothiki.blogspot.be/
Καρφί της Σταύρωσης στο Πατριαρχείο Γεωργίας στη Τυφλίδα (Γεωργία).
Περισσότερες πληροφορίες:
4. Ιταλία (;)

Μικροσκοπικό τεμάχιο αυθεντικού Τιμίου Ήλου, άγνωστης προέλευσης, ενσωματωμένο σε αντίγραφο καρφιού της Σταύρωσης. Το κειμήλιο βρίσκεται συχνά σε περιοδεία στην Ανατολική Ευρώπη (πχ Μολδαβία), αλλά είναι ιταλικής προέλευσης.

Εικονογραφικός κατάλογος των καρφιών της Σταύρωσης (δ' μέρος) http://leipsanothiki.blogspot.be/
Λειψανοθήκη με τεμάχιο από τον Ακάνθινο Στέφανο, τεμάχιο από
Τίμιο Ήλο και Τίμιο Ξύλο, ιταλικής προέλευσης.
Εικονογραφικός κατάλογος των καρφιών της Σταύρωσης (δ' μέρος) http://leipsanothiki.blogspot.be/
Λειψανοθήκη με τεμάχιο από τον Ακάνθινο Στέφανο, τεμάχιο από
Τίμιο Ήλο και Τίμιο Ξύλο, ιταλικής προέλευσης.

5. Θάσος (Ελλάδα)

Τίμιος Ήλος της Σταύρωσης του Χριστού φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Αρχαγγέλου Μιχαήλ στη Θάσο. Τον Τίμιο Ήλο (το καρφί που μπήκε στο δεξί χέρι του Εσταυρωμένου Χριστού) είχε αφιερώσει ο αυτοκράτορας Νικηφόρος Βοτανειάτης στη Ιερά Μονή Φιλοθέου του Αγίου Όρους.  Η Ιερά Μονή Αρχαγγέλου Μιχαήλ στη Θάσο είναι μετόχι της Ιεράς Μονής Φιλοθέου Αγίου Όρους.
Εικονογραφικός κατάλογος των καρφιών της Σταύρωσης (δ' μέρος) http://leipsanothiki.blogspot.be/
Τίμιος Ήλος της Σταύρωσης του Χριστού
στην Ιερά Μονή Αρχαγγέλου Μιχαήλ στη Θάσο.
Εικονογραφικός κατάλογος των καρφιών της Σταύρωσης (δ' μέρος) http://leipsanothiki.blogspot.be/
Τίμιος Ήλος της Σταύρωσης του Χριστού
στην Ιερά Μονή Αρχαγγέλου Μιχαήλ στη Θάσο.
6. Κρήτη

<ερευνάται>

7. Κύπρος

Τίμιος Ήλος της Σταύρωσης του Χριστού φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Σταυροβουνίου στη Κύπρο. Σύμφωνα με τηΒικιπαίδεια: Το κύριο κειμήλιο της Μονής, είναι το τεμάχιο του Τιμίου Σταυρού το οποίο στα παλαιότερα χρόνια φαίνεται να αιωρείτο πάνω από την γη και μέχρι σήμερα ευωδιάζει. Το γεγονός ότι το Τίμιο Ξύλο αιωρείτο είναι και ο λόγος που η Μονή ονομαζόταν παλαιότερα “του Θεοκρεμμάστου Σταυρού”. Επιπλέον αυτού του τεμαχίου, η Αγία άφησε και μισό από το Σταυρό του Καλού Ληστή και ένα ήλο (καρφί δηλαδή) του Χριστού ως ευλογία στην Μονή. Κατά κάποιες παραδόσεις, λέγεται ότι η Αγία άφησε και τεμάχιο από τον Άγιο Κάνναβο.

Εικονογραφικός κατάλογος των καρφιών της Σταύρωσης (δ' μέρος) http://leipsanothiki.blogspot.be/
Ο Σταυρός της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου που ίσως περιέχει και Τίμιο Ήλο.

Τέλος του εικονογραφικού καταλόγου των καρφιών της Σταύρωσης.

Δείτε επίσης:

280 – Εικονογραφικός κατάλογος των καρφιών της Σταύρωσης (α’ μέρος)

281 – Εικονογραφικός κατάλογος των καρφιών της Σταύρωσης (β’ μέρος)

282 – Εικονογραφικός κατάλογος των καρφιών της Σταύρωσης (γ’ μέρος)

267 – Ο Τίμιος Χαλινός του Μεγάλου Κωνσταντίνου

Μία τελευταία λέξη

Τώρα που φτάσαμε στο τέλος ίσως κάποιος αναγνώστης της λειψανοθήκης αναρωτηθεί. Είναι κάποιο από αυτά τα καρφιά αυθεντικό; Η λειψανοθήκη δεν έχει την απάντηση σε αυτό το ερώτημα.

Όταν για πρώτη φορά είδα το καρφί της Σταύρωσης της Trier (εδώ) με είχε ξενίσει το μέγεθος και η διάμετρός του, επειδή είχα στο μυαλό μου μία συνήθη εικόνα για ένα καρφί. Αργότερα, καθώς ερευνούσα το θέμα των ήλων της Σταύρωσης άρχισα να πείθομαι ότι τα καρφιά της Σταύρωσης θα πρέπει να ήσαν ικανά να σηκώσουν το σώμα του Χριστού στον σταυρό και για αυτό θα πρέπει να ήσαν και μεγάλα και ικανού διαμετρήματος.

Εικονογραφικός κατάλογος των καρφιών της Σταύρωσης (δ' μέρος) http://leipsanothiki.blogspot.be/

http://leipsanothiki.blogspot.gr/2014/03/283.html

Πρόσφατα ξαναείδα το καρφί της Trier και ξαναβλέποντάς το σκέφτηκα Εκείνον. Θα πρέπει να ήταν απίστευτος ο πόνος καθώς εκείνα τα “γιγάντια” καρφιά έσπαζαν τα κόκκαλά Του και Τον κάρφωναν πάνω στο ξύλο, ενώ την ίδια στιγμή Τον χλεύαζαν και Τον ονείδιζαν οι σταυρωτές Του. Και Αυτός, καρφωμένος πάνω στον σταυρό, μπροστά στην ανήμπορη Μάνα Του (καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ῥομφαία) και μέχρι την τελευταία στιγμή, σε αυτή την απέραντη Μοναξιά της Άκρας Ταπείνωσης, Εκείνος ο Αθώος, Εκείνος ο Εγκαταλελειμμένος, συγχωρούσε (Πάτερ ἄφες αὐτοῖς) και έβαζε στον Παράδεισο (μετ’ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ)!

Καλή Ανάσταση!

Οι βασικές πηγές με καταλόγους ήλων της Σταύρωσης:

Published in: on April 10, 2015 at 9:36 am  Leave a Comment  
Tags: , ,

…ταξιδεύοντας μέσα στο χρόνο!!!!!!

 

 

Οι προετοιμασίες για τον εορτασμό της Ανάστασης ξεκινούν την Μ. Πέμπτη. Οι νοικοκυρές φτιάχνουν παραδοσιακά τσουρέκια, κουλούρια και χρωματιστά αυγά (κυρίως κόκκινα). Από την αρχαιότητα το αυγό συμβολίζει την αναγέννηση της ζωής και το κόκκινο χρώμα συμβολίζει το αίμα του Χριστού. Στο παρελθόν, οι άνθρωποι συνήθιζαν να τοποθετούν το πρώτο αυγό στο εικονοστάσι του σπιτιού για να διώξουν τα κακά πνεύματα. Σε κάποια χωριά συνήθιζαν να μαρκάρουν το κεφάλι και την πλάτη των νεαρών αρνιών με την μπογιά από τα αυγά.

Το αυγό, πανάρχαιο σύμβολο της γένεσης του κόσμου, της γέννησης της ζωής, το συναντάμε σε πολλές λατρείες, τόσο πρωτόγονες, όσο και περισσότερο εξελιγμένες. Έχει μέσα του δύναμη ζωική και πίστευαν πως μπορούσε να την μεταδώσει στους ανθρώπους, τα ζώα, τα φυτά. Γιατί όμως βάφονται κόκκινα τα αυγά; Η παράδοση λέει πως: “Όταν είπαν πως αναστήθηκε ο Χριστός, κανείς δεν το πίστευε. Μια γυναίκα, που κρατούσε στο καλάθι της αυγά, φώναξε: “Μπορεί από άσπρα να γίνουν κόκκινα;” Και, ώ του θαύματος έγιναν!” Μερικοί πιστεύουν ότι τα αυγά βάφονται κόκκινα σε ανάμνηση του αίματος του Χριστού, που χύθηκε για εμάς τους ανθρώπους. Κόκκινο είναι και το χρώμα της χαράς. Χαράς για την Ανάσταση του Χριστού. Είναι παράλληλα όμως και χρώμα αποτρεπτικό. Κόκκινες βελέντζες και κόκκινα μαντίλια κρεμούσαν τη Μεγάλη Πέμπτη στην Καστοριά οι γυναίκες για το καλό. Κόκκινο πανί έβαφαν μαζί με τα αυγά τους στη Μεσημβρία και το κρεμούσαν στο παράθυρο για σαράντα μέρες, για να μην τους πιάνει το μάτι. Το βάψιμο των αυγών γινόταν τη Μεγάλη Πέμπτη γι αυτό και τη λέγαν Κόκκινη Πέφτη ή Κοκκινοπέφτη. Παλιότερα το συνήθιζαν κι αποβραδίς, πάντοτε όμως τα μεσάνυχτα, με το ξεκίνημα της νέας μέρας. Καινούρια πρέπει να ήταν η κατσαρόλα που θα έβαφαν τα αυγά και ο αριθμός τους ορισμένος και τη μπογιά τη φύλαγαν σαράντα μέρες και δεν την έχυναν, ακόμα και τότε, έξω από το σπίτι. Τα χρώματα για τα αυγά τα έφτιαχναν από διάφορα φυτά. Από κρεμμύδια γινόταν το μελί, από άχυρο ή από φύλλα αμυγδαλιάς το κίτρινο, το ανοικτό κόκκινο από παπαρούνες. Αργότερα τα αγόραζαν, το κόκκινο όμως χρώμα ήταν και είναι πάντα το πιο αγαπημένο. Το πρώτο αυγό που έβαφαν ήταν της Παναγίας και το έβαζαν στο εικονοστάσι. Με αυτό σταύρωναν τα παιδιά από το κακό το μάτι. Σε μερικά μέρη έβαζαν σε ένα κουτάκι τόσα αυγά όσα ήταν τα μέλη της οικογένειας και τα πήγαιναν το βράδυ στην εκκλησία, για να διαβαστούν στα 12 Ευαγγέλια. Τα άφηναν κάτω από την Αγία Τράπεζα ως την Ανάσταση και τότε καθεμιά έπαιρνε τα δικά της. Αυτά τα αυγά ήταν “ευαγγελισμένα” και τα τσόφλια τους τα παράχωναν στους κήπους και τις ρίζες των δέντρων για να καρπίσουν. Παρόμοια τύχη είχαν και τα αυγά που έκαναν οι κότες τη Μεγάλη Πέμπτη. Άμα η κότα ήταν μαύρη, ακόμα καλύτερα. Είχαν θαυμαστές ιδιότητες και μπορούσαν να διώξουν κάθε κακό. Τα αυγά τα Μεγαλοπεφτιάτικα περνούσαν τον πονόλαιμο, φύλαγαν το αμπέλι από το χαλάζι, έδιωχναν μακριά το σκαθάρι. Οι γυναίκες και τα κορίτσια στόλιζαν τα αυγά, τα “έγραφαν”, τα “κεντούσαν”. Πάνω στα άσπρα αυγά έγραφαν με λειωμένο κερί ευχές, σχεδίαζαν σκηνές από τη ζωή του Χριστού, πουλιά κ.ά. Έριχναν μετά τα αυγά στην κόκκινη μπογιά και μέχρι να λειώσει το κερί έμεναν τα γράμματα και τα σχέδια άσπρα. Τα “ξομπλωτά” ή “κεντημένα” αυγά, που τα λέγαν στη Μακεδονία και “πέρδικες, μια και συχνά είχαν πάνω τους πουλιά, ή ίσως και γιατί ξεχώριζαν, όπως κι οι πέρδικες, για την ομορφιά τους, θύμιζαν συχνά μικρογραφίες. Το ένα ήταν καλύτερο από το άλλο. Αυτά έστελναν δώρο οι αρραβωνιασμένες στο γαμπρό και οι βαφτισιμιές στους νονούς και τις νονές τους, σε όλα τα αγαπημένα πρόσωπα. Άλλοτε πάλι τα κορίτσια πρόσθεταν στα αυγά φτερά από χρωματιστό χαρτί, ουρά και μύτη από ζυμάρι και τα κρεμούσαν στο ταβάνι, έτοιμα να πετάξουν.

Η βαφική τέχνη είναι από τις πλέον χρήσιμες και θαυμαστές.Αν υπάρχει κάποια τέχνη που μπορεί να εμπνεύσει στον άνθρωπο μία ευγενή φιλοδοξία, τότε πρόκειται γι αυτήν. Η τέχνη της βαφής για πολλά χρόνια αποτελούσε οικογενειακό μυστικό, το οποίο μεταφερόταν σε ξένους με μεγάλο δισταγμό. Αποτέλεσμα ήταν να χαθούν πολλές συνταγές βαφής και πιθανόν από φυτά που συναντάμε καθημερινά.

Σήμερα θα επιχειρήσουμε ένα ταξίδι στο χρόνο, μέσα από την θαυμάσια ατζέντα της σοφής γιαγιάς μου που φρόντισε να μου αφήσει γραμμένα τα μυστικά της και γιά το βάψιμο των αυγών του Πάσχα, με υλικά από τη μητέρα φύση!Ακολουθώντας τις συμβουλές της και αφού έκανα τις δοκιμές μου, μοιράζομαι μαζί σας μερικά και σας παραθέτω παρακάτω ,τις συνταγές.

Αβγά, νερό, ξύδι για να σταθεροποιηθεί το χρώμα μας και, φυσικά, κάποιο από τα λαχανικά ή μπαχαρικά που βάφουν, αρκούν για την… «ιεροτελεστία» της Μεγάλης Πέμπτης.

Οι τρόποι είναι δύο: με ζεστό χρώμα ή με κρύο. Στην πρώτη περίπτωση, βράζουμε τα αβγά μαζί

με το προϊόν (τυλιγμένο πάντα σε τούλι γιά να αποφύγουμε τις χαραγματιές πάνω στα αυγά) που δίνει το χρώμα ή…. μαζί με το διάλυμά του.

Αυτός ο τρόπος δίνει πιό έντονα χρώματα.

Στη δεύτερη περίπτωση, μουλιάζουμε τα βρασμένα αυγά στη βαφή που βρίσκεται σε θερμοκρασία δωματίου και το τελικό προϊόν είναι περισσότερο ανοιχτόχρωμο.

Μόλις τα αβγά πάρουν το επιθυμητό χρώμα, τα βγάζουμε προσεκτικά από την κατσαρόλα

και τα γυαλίζουμε με ένα πανάκι, που έχουμε βουτήξει σε λίγο λάδι.

Φυσικά να έχετε πάντα υπόψιν σας ότι τα χρώματα από τα φυτά βγαίνουν πάντα πιό αχνά και πιό απαλά από τα χημικά!

ΚΟΚΚΙΝΟ ΒΑΘΥ

Για βαθύ κόκκινο χρώμα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ριζάρι ή κρεμέζι (ή αλλιώς κιννάβαρι)και γιά πιό αχνό σχεδόν ροζέ …παντζάρια και παπαρούνες.

ΡΙΖΑΡΙ

Το ριζάρι ή αλιζάρι είναι ένα φυτό που ευδοκιμεί σε όλα τα χώματα και οι ρίζες του

έχουν χρωστικές ιδιότητες. Συγκεκριμένα, δίνει ένα στέρεο άλικο κόκκινο χρώμα, που δεν κόβει και χρησιμοποιείται από την Μινωική εποχή. Πωλείται στα καταστήματα μπαχαρικών.

100 γραμμάρια, είναι αρκετά για να βάψουμε 30-40 αβγά χρησιμοποιόντας τον κλασσικό τρόπο βαψίματος.Βράζετε τα αυγά μαζί με το ριζάρι γιά 25 περίπου λεπτά.Αν δεν βάλετε ξύδι, θά έχετε ένα πιό φωτεινό χρώμα,ενώ με το ξύδι γίνεται πιό βαθύ.

Για το αχνό κόκκινο με τις παπαρούνες ή τα πατζάρια καθώς και τα φύλλα του κόκκινου κρεμμυδιού.

Βράζετε τέσσερα φλιτζάνια ψιλοκομμένα κοκκινογούλια (τη ρίζα, δηλαδή το κάτω μέρος από

το παντζάρι) ή πέταλα από παπαρούνες (για πιο ανοιχτό κόκκινο), με τέσσερις κουταλιές ξίδι και νερό τόσο, πουνα σκεπάσει τα αυγά που θα τοποθετήσετε. Μόλις αρχίσουν να κοχλάζουν, χαμηλώνετε τη θερμοκρασία και τα αφήνετε για τριάντα λεπτά, ανάλογα με το πόσο βαθύ επιθυμείτε το χρώμα.

2.Κεραμυδί αχνό απο τα αποξηραμένα φλούδια των κόκκινων κρεμμυδιών.Βράστε τα μόνα τους -τα

φλούδια-και μετά στραγγίξετε τα φλούδια και βάλτε να βράσουν κανονικά τα αυγά μέσα στο

κόκκινο πλέον νερό.Καλό είναι να βάλετε και ένα πανί ή βετέξ στον πάτο για να μην σπάσουν

τα αυγά κατα την βράση.Γυαλίστε τα κανονικά με λάδι και μετά σκουπίστε τα.

ΡΟΖ

Για περίπου μιάμισή ώρα και σε θερμοκρασία δωματίου, τοποθετείστε βρασμένα αυγά σε διάλυμα

παντζαριού

ΚΙΤΡΙΝΟ ΑΧΝΟ

Για τα κίτρινα αυγά χρησιμοποιούνται Turmeric, φύλλα κρεμμυδιού(καφεκίτρινο χρώμα) η κίτρινες μαργαρίτες του κάμπου,φλούδες πορτοκαλιού ή λεμονιού,αλλά και το άχυρο.

ΒΑΘΥ ΚΙΤΡΙΝΟ

Φτιάχνετε διάλυμα από πέντε κουταλιές κουρκουμά (μπαχαρικό)ή Turmeric, ή σαφράν (κρόκο), δύο κουταλιές ξίδι και 2 λίτρα νερό.

Βράζετε για τριάντα λεπτά και έπειτα σουρώνετε το μείγμα με λεπτή γάζα. Βάζετε 10 αυγά

στο χρώμα προσθέτοντας μία ακόμη κουταλιά ξύδι. Μόλις αρχίσει ο βρασμός, χαμηλώνετε τη

θερμοκρασία και τα αφήνετε για τριάντα λεπτά.Αν θέλετε ακόμα πιό βαθύ χρώμα τα αφήνετε μέσα στο νερό και μετά το βρασμό μέχρι να βγάλουν το χρώμα που επιθυμείτε.

Για κίτρινο απο τα φυτά,ακολουθούμε πάντα την διαδικασία του βρασμού..

ΠΡΑΣΙΝΟ

Για τα πράσινα αυγά χρησιμοποιούνται φύλλα από σπανάκι ή τσουκνίδες, φύλλα αμυγδαλιάς

ή μαιντανού.

1.Βράζουμε 1 κιλό σπανάκι σε 2 1/2 λίτρα νερό και στον ζωμό που θα μείνει βράζουμε τα αβγά μας,

προσθέτοντας 1-2 κουταλιές ξίδι. Ανάλογα, μπορούμε να βράσουμε κάποιο από τα άλλα υλικά

που δίνουν πράσινο χρώμα και στο διάλυμά τους να βράσουμε τα αβγά πάντα με τον ίδιο τρόπο.

Το ίδιο θα κάνουμε με τον μαιντανό ή τα τα άλλα φύλλα..

  

Πορτοκαλί χρώμα με πάπρικα

Πάπρικα, σκόνη τσίλι και το διάλυμα από φλούδες ξερών κρεμμυδιών δίνουν ανοιχτό πορτοκαλί

χρώμα. Το ξίδι και σε αυτή την περίπτωση αναδεικνύει και σταθεροποιεί το χρώμα

ΚΕΡΑΜΙΔΙ, ΜΕΛΙ ή ΑΝΟΙΧΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

Βράζετε τα αυγά για μισή ώρα στο διάλυμα που έχετε ήδη φτιάξει από τις εξωτερικές ξερές φλούδες πέντε-έξι μεγάλων κόκκινων κρεμμυδιών, δύο κουταλιές ξίδι, νερό και τα αφήνετε σε θερμοκρασία δωματίου.

Για έντονο πορτοκαλί, μπορείτε να ρίξετε και τσίλι ή πάπρικα.

Μοβ χρώμα με κόκκινο λάχανο

Για να πετύχουμε το μοβ – μπλε(συνήθως βγαίνει ανοιχτόχρωμο) χρώμα χρησιμοποιούμε τα φύλλα του κόκκινου λάχανου.

ΜΠΛΕ, ΓΑΛΑΖΙΟ ΚΑΙ ΑΝΟΙΧΤΟ ΜΟΒ

Χρειάζεστε 1 κόκκινο λάχανο, κομμένο σε φαρδιές λωρίδες ή 1 κιλό περίπου βιολέτες, νερό και μια κουταλιά ξύδι.Μετά από είκοσι λεπτά βράσιμο, τοποθετείτε τα αυγά στην κατσαρόλα και τα αφήνετε μέχρι και έξι ώρες, αν στοχεύετε να έχετε τη μοβ εντυπωσιακή απόχρωση.

Ενας άλλος τρόπος βαφής με φυτά ειναι ο τρόπος του αργού βρασμού..Βάζουμε τα κρεμμυδόφυλλα ( ή τις μαργαρίτες ή τις παπαρούνες, κ.ο.κ)με λίγο ξύδι και αλάτι σε παλιά κατσαρόλα. Πάνω τους τοποθετούμε τααυγά και προσθέτουμε τόσο νερό όσο να τα σκεπάζει.Βράζουμε σε σιγανή φωτιά για αρκετή ώρα περίπου 45΄. Όταν τα αυγά πάρουν το επιθυμητό χρώμα τα βγάζουμε προσεκτικά και

ένα-ένα τοποθετώντας τα σε στεγνό πανί.

Τα περνάμε μετά με ένα ελαφρά λαδωμένο βαμβακάκι και τα σκουπίζουμε απαλά με ένα στεγνό πανάκι

Με το βράσιμο (ζεστός τρόπος), θα έχετε εντονότερα χρώματα, ενώ σε θερμοκρασία δωματίου (κρύος τρόπος), απαιτείται περισσότερος χρόνος παραμονής των αυγών στο κάθε διάλυμα.

-Μούρα μαύρα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για μπλέ αυγά

-Καφές μπορεί να χρησιμοποιηθεί για καφέ αυγά

ΑΥΓΑ..ΜΕ ΣΧΕΔΙΑ ΦΥΛΛΩΝ..αλλά και ελεύθερο σχέδιο…

Χρειαζόμαστε: αυγά, φύλλα, φλούδες κρεμμυδιών, παλιά καλσόν, σχοινιά, βαφή, γάντια και λάδι.

Οδηγίες για τα αυγά με σχέδιο φύλλου:

Βάζουμε πάνω στο αυγό ένα φύλλο (βρεγμένο γιά να κολλάει) με προσοχή.Στη συνέχεια τυλίγουμε το αυγό με ένα κομμάτι καλσόν και το δένουμε με ένα σχοινί. Μετά βάζουμε τα αυγά στη βαφή και περιμένουμε να βάψουν. Μόλις βάψουν τα βγάζουμε από την κατσαρόλα με τη βαφή. Φοράμε γάντια και με ένα ψαλίδι κόβουμε το καλσόν και βγάζουμε από το αυγό το καλσόν και το φύλλο.

1) Για δική μας ευκολία καλό είναι να ξεκινάμε πάντα τοποθετώντας τα υλικά μας στον πάγκο.

Τα αυγά μας καλά πλυμένα, κορυφές μαϊντανού, ουρές από φρέσκα κρεμμυδάκια, κρεμυδόφυλλα

σκορδόφυλλα, φύλλα ή λουλούδια, καλτσόν κομμένα κομμάτια ή ακόμα καλύτερα τούλι και ότι άλλο μας αρέσει. Τέλος ένα μπολάκι με

Φορέστε πλαστικά γάντια και καλύψτε τραπέζι και πάγκο κουζίνας. Και οι φυτικές βαφές λερώνουν.

Χαμηλώνετε τη φωτιά μόλις πάρει βράση, για να μη σπάνε τα αυγά σας πάνω στη διαδικασία της

βαφής,μόλις πάρουν βράση, πρέπει να χαμηλώσετε οπωσδήποτε τη φωτιά.

Πρωτοτυπήστε, τυλίγοντας τα αυγά με λαστιχάκια ή σπάγκο πρίν τη βαφή. Αφού βράσουν,

βαφούν με το χρώμα και κρυώσουν, αφαιρέστε τα λαστιχάκια και θα μείνουν

λευκές διακοσμητικές γραμμές.

ΚΟΛΛΗΜΕΝΑ ΠΕΤΑΛΛΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ ΚΑΙ ΦΥΛΛΑ-ΑΦΟΥ ΠΡΩΤΑ ΤΑ ΑΠΟΞΗΡΑΝΟΥΜΕ

ΤΑ ΒΡΕΧΟΥΜΕ ΕΛΑΦΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΤΟΠΟΘΕΤΟΥΜΕ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟ ΑΥΓΟ.. με τη βοήθεια αραιής

αλευρόκολας..

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΨΙΜΟ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΟΨΕΤΕ ΑΠΟ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΟ ΧΑΡΤΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΧΕΔΙΑ

ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΚΟΛΛΗΣΕΤΕ ΜΕ ΚΟΛΑ,ΕΠΙΣΗΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΟΛΛΗΣΕΤΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΙΚΡΑ ΔΙΑΚΟ

ΣΜΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΧΑΝΤΡΕΣ..ή ότι έχει περισέψει απο παιχνίδια των παιδιών..απο συσκευασίες..

μικρά λουλούδια..και βάλτε τη φαντασία σας να δουλέψει..



ΤΑ ΔΙΑΚΟΣΜΗΜΕΝΑ ΑΥΓΑ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΑ ΔΩΡΙΣΕΤΕ

ΣΕ ΟΜΟΡΦΕΣ ΣΥΣΚΕΥΑΣΙΕΣ-ΚΟΥΤΙΑ ΑΠΟ ΧΑΡΤΟΝΙ- ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΕΤΕ ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ

μυστικά:

Γιά να πετύχετε τα χρώματα καλύτερα ,θα πρέπει να προτιμήσετε να βάψετε άσπρα αυγά και όχι μπέζ.

Καλύψτε την επιφάνεια εργασίας με διάφορα στρώματα της εφημερίδας, στη συνέχεια, λίγο απορροφητικό χαρτί – τα χρώματα είναι πολύ ισχυρά και μπορεί να βάψετε το περιβάλλον της κουζίνας σας . Τοποθετήστε σχάρα πάνω από το χαρτί.

Για να μην σπάσουν τα αβγά κατά το βράσιμο , να τα βάλετε μαζί με το νερό σε σιγανή φωτιά από την αρχή, τοποθετώντας μαζί, μια μεταλλική κουτάλα. Το μέταλλο που θα εξέχει από την κατσαρόλα, απορροφά την επιπλέον θερμοκρασία και έτσι υπάρχουν λιγότερες πιθανότητες να σπάσουν τα αβγά .

 

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ 

και

 ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!!!!

 

 

ΠΗΓΗ

Published in: on April 15, 2014 at 3:19 pm  Leave a Comment  
Tags: