Μοναδικά και πολύχρωμα

Η Μdina είνα μια μικρή πόλη στη Μάλτα με παράδοση αιώνων στην τέχνη του κρύσταλλου.Πανδαισία χρωμάτων όπου ξεχωρίζει το μεσογειακό μπλε σήμα κατατεθέν της Mdina.

το κόκκινο του ρουμπινιού,

το πράσινο κ.α.

Πρες παπιέ, ζωάκια, μανιτάρια-μινιατούρες αλλά και αμφορείς σε σχήμα καρδιάς είναι μερικές από τις κρυστάλλινες δημιουργίες.

.Κάθε κρύσταλλο είναι διακοσμημένο στο εσωτερικό του με οξείδια πολύτιμων μετάλλων, όπως χρυσός ή ασήμι.

Δεν υπάρχει αρχηγός κράτους ή άλλη προσωπικότητα, που να επισκέπτεται τη Μάλτα και να μην παίρνει μαζί του φεύγοντας ένα βάζο

ή ένα αγαλματίδιο από την Mdina.


Advertisements
Published in: on September 21, 2015 at 7:54 am  Leave a Comment  
Tags:

INHACA-MOZAMBIQUE

 

 

Ένα ακόμα ταξίδι από αυτά που μόνο μια φορά (και αν…)  είναι  δυνατό να πραγματοποιήσει κανείς στη ζωή του.

Η αλήθεια είναι ότι αυτή τη φορά  θα περνούσαμε το σαββατοκύριακο στο νησί Inhaca. Αυτό το κομμάτι του ουρανού που χάνεται στη θάλασσα, βρίσκεται περίπου 40 χιλιόμετρα πέρα από τον κόλπο του Μαπούτο στη Μοζαμβίκη. Το γεγονός της ύπαρξης ενός πρώην συναδέλφου του συζύγου μου για την εκπαίδευση στο Pestana Inhaca Resort,  ήταν η τέλεια δικαιολογία για δύο ημέρες περιπέτειας…


 Για τη μετάβαση στο νησί υπάρχουν δύο επιλογές: με πλοίο  όπου το ταξίδι διαρκεί περίπου 2 ώρες και  το ταξίδι με αεροπλάνο για 20USD ή 30USD  και που διαρκεί μόνο 12 λεπτά της ώρας. Δεδομένης της διαφοράς στη διαδρομή,  επιλέξαμε να είμαστε  στο αεροδρόμιο στις 7 το πρωί και ύστερα από ένα τέταρτο της ώρας,   ήμασταν τελικά στο μικρό αεροδρόμιο Inhaca!!!

 

 

 mozambique

Καθώς κινούμαστε πάνω από το αεροδρόμιο,  



το νησί δείχνει πως σε μεγάλο βαθμό έχει εγκαταλειφθεί.  Αξιοσημείωτες εξαιρέσεις είναι το Pestana Inhaca Resort 

 

 


και Blue Resort, που  προσφέρουν λύσεις σε τουρίστες που αναζητούν στιγμές ηρεμίας.

 

Πριν πούμε ένα “hey”, όπως τους φρουρούς του εδάφους στην έκθεση ζητούσαν την καταβολή του …περίφημου “τέλος επισκεπτών”  με το οποίο κάθε αλλοδαπός έχει αναβάθμιση παροχής υπηρεσιών στην Inhaca. Μια διαδικασία που κατά τη γνώμη μου  δεν είναι λογική, διότι  μια τοπική οικονομία που εξακολουθεί να είναι πολύ εξαρτημένη από τον τουρισμό, δεν επωφελούνται τίποτα από αυτά τα παραδείγματα της αλλαγής  να σου αποσπάσει χρήμα με τη βία, όταν υπάρχει η λύση με καλά οργανωμένες δραστηριότητες της, όπου οι τουρίστες μπορούν να αφήσουν τα χρήματά τους,  με την έννοια να δαπανώνται σωστά και έτσι να θέλουν να επιστρέψουν.


Κατά τα άλλα, έχουν δημιουργηθεί  και μονάδες με σκηνές γύρω από την περιοχή,  όπου κάποιος μπορεί να περάσει μια νύχτα σε στενότερη επαφή με τη φύση και χωρίς τις lux παροχές των  ξενοδοχείων …

 

 

Πολύ ήσυχα, κατασκευασμένες οι καλύβες χωρίς σκυρόδεμα ή κλιματισμό, μόνο με χόρτο , en-suite μπάνια 



και ένα κοινό ανεμιστήρα σε κάθε δίκλινο δωμάτιο. Μακριά από το πολυτελές ξενοδοχείο, με τις ρόμπες και τις παντόφλες…



Και ntão το σχέδιο για το πρωί ήταν να πάτε με βάρκα στο διάσημο νησί της Πορτογαλίας, ένα νησί εντελώς έρημο και παρθένο την  Inhaca, με ατέλειωτες παραλίες με ψιλή λευκή άμμο, 




που είναι ένα από τα πιο όμορφα φυσικά καταφύγια στο έδαφος, δίνοντας μας την ευκαιρία να δούμε δελφίνια καθώς προχωράμε μέσα από το κανάλι.Δυστυχώς δεν θα μπόρεσα να τραβήξω φωτογραφίες …

 

 

Στις παραλίες του νησιού,  μπορείς να στήσεις τις σκηνές που παρέχονται από το ξενοδοχείο για να έχεις κάποια σκιά.  Μερικοί  κάνουν εξερεύνηση της γύρω περιοχής, ενώ άλλοι επέλεξαν να απολαύσουν έναν υπνάκο κάτω από τα καπέλα…

 



Επίσης  ο επισκέπτης μπορεί με 4Χ4 που οδήγησε άφοβα  ο  ντόπιος οδηγός με ταχύτητα 40km / h και που ξέρει το δρόμο σαν την παλάμη του, από ένα χωματόδρομο (πολύ ανώμαλο δρόμο) γεμάτο λακκούβες και τόσο κοντά στη βλάστηση που δεν ακούγεται τίποτε. 

Απόλυτη ησυχία… που τη διέκοπτε συχνά η φωνή κάποιου  που φώναξε: “προσέχετε τα κεφάλια σας», από  τα κλαδιά και τους κορμούς της πλούσιας βλάστησης που περνούσε ξυστά πάνω από τα κεφάλια μας.

 Σε όλη την πορεία, οι οικογένειες που ζουν σε καλύβες μέσα στο δάσος,  μας  έλεγαν ένα ζεστό “γεια”  στην τοπική διάλεκτο και τα παιδιά τους έτρεχαν πίσω από το αυτοκίνητο.

 

 

σε μια προσπάθεια να σκαρφαλώσουν στο αυτοκίνητο σαν  μικροί λαθρεπιβάτες,  “παιχνίδι”που γνωρίζουν τόσο καλά …

Μετά από κολύμπι στον Ινδικό Ωκεανό, η βάρκα  περίμενε τους τολμηρούς που μετά το γεύμα, κατά  το απόγευμα, ήταν  έτοιμοι να κάνουν ψαροντούφεκο μεταξύ των κοραλλιών.  Μια  κατάδυση διαρκεί περίπου 20 λεπτά. 

Φτάνοντας στην ερημική παραλία, μας πλησίασε ένας από τους φρουρούς για να πληρώσουμε το παράλογο “snorkling ποσοστό”, το οποίο πληρώνει  όποιος πρόκειται να χρησιμοποιήσει  βατραχοπέδιλα και κυάλια.


Επιτέλους! Αυτό ήταν το ντεμπούτο μου σε αυτές τις εξωτικές περιπέτειες, αλλά μετά από μερικές γουλιές  αλάτι που περνάει από το σωλήνα απευθείας στους πνεύμονες, τελικά συνήθισα και απολαύσαμε την ομορφιά των κοραλλιών και τα εξωτικά ψάρια με τα χρώματα που μέχρι τώρα είχα δει μόνο σε discovery channel ή κατάστημα κατοικίδιων ζώων.


photo

photo

 Αυτό το  συστήνω έντονα σε εκείνους που έρχονται εδώ, αφού τελικά άρεσε  και  σ’ εμένα! 

 

 

Στο τέλος της ημέρας, επίσης, απολαύσαμε  από εκείνα  τα εκπληκτικά ηλιοβασιλέματα, που αντανακλούν υπέροχα  χρώματα πάνω στο νερό! 




Το βράδυ  πήγαμε για δείπνο σε μια κοντινή ταβέρνα. ΄Ηταν το καλύτερο γεύμα που είχα αυτήν την ημέρα:

μύδια, στρείδια, γαρίδες  με  piri-piri,  χταπόδι, γαρίδες σχάρας,  ​​ψητά ψάρια με σάλτσα αστακού και βούτυρο 

 

 

 

 Την Κυριακή, περάσαμε τη μέρα στην πισίνα του ξενοδοχείου  Pestana και το απόγευμα επιστρέψαμε στο Μαπούτο  με Cessnα, ακόμη μικρότερο, πιο δυνατό και πιο διασκεδαστικό (;) από το άλλο που μας έφερε στο νησί.

 Ακόμη και για εκείνους, όπως εγώ, που  φοβούνται να  πετούν, ,  τελικά το διασκεδάσαμε, αφού βεβαίως  ξαναπατήσαμε στο έδαφος….

 


Όλα πήγαν καλά και  ειλικρινά πρόκειται για ένα ταξίδι που μένει αξέχαστο, παρά το γεγονός ότι ήταν ένα από τα πιο ακριβά μέρη που έχω επισκεφτεί, δεδομένου ότι  τελικά σαν εξωτική εμπειρία, η όλη περιπέτεια,  αξίζει τον κόπο και το έξοδο…

Published in: on October 6, 2012 at 10:55 am  Leave a Comment  
Tags: , ,

Το πέτρινο δάσος της Μαδαγασκάρης

Tsingy de Bemaraha Strict Nature Reserve is located close to the western coast

of  Madagascar.

This 666 square kilometer region has been classified as a UNESCO World Heritage Site in 1990 because of its unique, breathtaking geography, preserved mangrove forests, and wild bird and lemur populations.

12

The Tsingy rise up to 70 meters from the ground. At these heights, the tops are bare and razor sharp. At lesser heights, one gets to see vegetations with roots tens of meters below.
The word tsingy is indigenous to the Malagasy language as a description of the karst badlands of Madagascar. The word which translates into English as “where one cannot walk barefoot”, aptly describes the exceptional topography. This topography of eroded limestone may exist in other areas around the world, but nowhere as tall, slender and extensive as the spires here. Beneath this apparent austerity, an extraordinary world of forest canyons, humid caves and burning karst karren is inhabited by fundamentally differing plants and animals who thrive in close proximity.

2
3
4
5
6
7
8
10
11
13
15
16
17
18
19

Στοιχεία από ΕΔΩ

Published in: on September 15, 2010 at 4:48 pm  Leave a Comment  
Tags: , ,